“100 लोकांनी NO म्हणेपर्यंत…”
वृत्त एकसत्ता न्यूज
संकलक : आकाश भाग्यवंत नायकुडे
अकलूज दिनांक 24/10/2026 : काल ध्रुव सिएटलमधील Costco मध्ये गेला होता.
दुकानाच्या बाहेर त्याला एक छोटा मुलगा दिसला, कसाबसा पाच वर्षांचा असेल. हातात चिप्सची पाकिटे आणि एक छोटा बोर्ड घेऊन उभा होता. त्यावर लिहिले होते - स्काऊटच्या चॅरिटी फंडासाठी 20 डॉलरला विक्री.
लोक त्याच्यासमोरून जात होते.
त्या पाच वर्षांच्या मुलाच्या निरागसतेने आणि आत्मविश्वासाने तो एक-एकाजवळ जात होता:
“तुम्हाला एक पाकीट घ्यायला आवडेल का?”
काहींनी घेतले.
बऱ्याच जणांनी हसून नम्रपणे सांगितले, “नको, थँक यू.”
पण त्या छोट्या मुलाच्या चेहऱ्यावर निराशा नव्हती.
तो फक्त हसला, पुढच्या व्यक्तीकडे वळला आणि पुन्हा प्रयत्न केला.
ध्रुव थांबला आणि त्याच्याकडून एक पाकीट घेतले.
मुलगा मोठ्याने हसला आणि म्हणाला, “थँक यू!”
कुतूहलाने ध्रुवने त्याला विचारले,
“तुला अजून किती पाकिटे विकायची आहेत? आणि तू इथे किती वेळ थांबणार आहेस?”
त्याचे उत्तर ध्रुव आणि कदाचित आपल्या सर्वांच्या कायम लक्षात राहील असे होते.
“100 लोकांनी मला NO म्हणेपर्यंत.”
ध्रुवला आश्चर्य वाटले.
तेव्हा शेजारी उभ्या असलेल्या शिक्षकाने समजावून सांगितले:
“त्याने किती पाकिटे विकली हे महत्त्वाचे नाही. महत्त्वाचे हे आहे की, *या वयात त्याने ‘NO’ ऐकायला शिकावे… तो स्वीकारावा… आणि तरीही पुढच्या व्यक्तीला विचारण्याचे धाडस ठेवावे.”*
काय धडा आहे!
आपण आपल्या मुलांना यशस्वी कसे व्हायचे हेच शिकवण्यात किती वेळ घालवतो.
मन लावून अभ्यास करा.
पहिला नंबर मिळवा.
स्पर्धा जिंका.
निवडले जा.
अजून जास्त मिळवा.
पण कदाचित आपण त्यांना देऊ शकणारी सर्वात मोठी भेट म्हणजे अपयश कसे पचवायचे हे शिकवणे.
*आत्मविश्वास न गमावता NO कसा ऐकायचा.*
*हरल्यासारखे न वाटता नकाराचा सामना कसा करायचा*
पुन्हा उठण्याची भीती न बाळगता पडल्यावर कसे उठायचे.
एक नकार म्हणजे आपली किंमत संपली असे नाही, हे कसे समजायचे.
कारण आयुष्य नेहमीच YES म्हणणार नाही.
अशा काही परीक्षा असतील ज्या आपण पास होणार नाही, काही संधी मिळणार नाहीत, काही इंटरव्ह्यू क्रॅक होणार नाहीत, काही नाती टिकणार नाहीत, आणि काही स्वप्ने पूर्ण व्हायला अपेक्षेपेक्षा जास्त वेळ लागेल.
यशामुळे आपल्याला आनंद मिळतो.
पण अपयश कसे हाताळायचे हे शिकल्याने आपण मजबूत बनतो.
तो पाच वर्षांचा छोटा मुलगा Costco बाहेर फक्त चिप्स विकत नव्हता.
तो धाडसाचा सराव करत होता.
तो “NO” गोळा करत होता.
तो जिद्द शिकत होता.
तो आयुष्यासाठी तयारी करत होता.
कदाचित आपल्या मुलांना फक्त,
“तू जिंकलास का?”
असे विचारण्याऐवजी आपण कधीकधी हे विचारले पाहिजे,
“तू अपयशी झाल्यावर पुन्हा प्रयत्न केलास का?”
फक्त यशासाठी तयार असलेले मूल घडवू नका.
अपयशाला न घाबरणारे मूल घडवा.
त्या शिक्षकाला सलाम.
त्याच्या पालकांना सलाम.
आणि त्या छोट्या मुलाला सलाम ज्याने मोठ्यांच्या जगाला खूप मोठा धडा शिकवला:
कधीकधी, एका YES पेक्षा 100 NO जास्त शिकवून जातात.
प्रेषक - आनंद महाजन.
योग प्रशिक्षक, अमरावती.
९४२२९४९५६४
0 टिप्पण्या