अकलेचे दिवे आधी कुणी लावायचे ?

 अकलेचे दिवे आधी कुणी लावायचे ?

वृत्त एकसत्ता न्यूज 

संकलक : आकाश भाग्यवंत नायकुडे 

अकलूज दिनांक 18/9/2026 : देशाच्या राजकारणात प्रतीकांना नेहमीच मोठे महत्त्व असते. पण जेव्हा प्रतीकांचा प्रकाश वास्तवातील प्रश्नांवर पडण्याऐवजी ते प्रश्न झाकण्यासाठी वापरला जातो, तेव्हा प्रश्न विचारणे भाग पडते.

आज पंतप्रधान नरेंद्र मोदींच्या वाढदिवसानिमित्त भाजपकडून देशभरात ‘आशीर्वाद का दिया’ या उपक्रमांतर्गत दिवे लावण्याचे आवाहन करण्यात आले आहे.

दिवा लावायला कुणाची हरकत असणार?

दिवा हा प्रकाशाचे, आशेचे आणि मंगलतेचे प्रतीक आहे.

पण देशातील सामान्य माणसाच्या आयुष्यातील अंधाराचे काय?

तरुणांच्या हातात रोजगाराऐवजी अर्ज आणि प्रतीक्षेची यादी असेल, शेतकऱ्याला उत्पादन खर्च आणि बाजारभाव यांच्यातील संघर्ष सतावत असेल, व्यापाऱ्याला मंदी, करव्यवस्था आणि वाढत्या खर्चाची चिंता असेल आणि मध्यमवर्गाला घरखर्च, शिक्षण, आरोग्य, कर्जाचे हप्ते आणि भविष्यातील सुरक्षिततेची चिंता असेल—तर फक्त एका दिवसासाठी लाखो दिवे लावून त्या प्रश्नांना उजेड मिळणार आहे का?

सरकारी PLFS आकडेवारीनुसार ऑगस्ट 2026 मध्ये देशाचा बेरोजगारी दर 5% होता; शहरी बेरोजगारीचा दर 6.8% होता. म्हणजे रोजगाराचा प्रश्न संपलेला नाही, एवढे तरी मान्य करावे लागेल.

आणि म्हणूनच प्रश्न साधा आहे—

देशाला आज फोटोसेशनचा प्रकाश हवा आहे की धोरणांचा?

दिव्यांचा प्रकाश हवा आहे की रोजगाराचा?

घोषणांचा प्रकाश हवा आहे की शेतकऱ्याच्या उत्पन्नाचा?

उत्सवाचा प्रकाश हवा आहे की महागाईच्या चटक्यापासून दिलासा?

विकासकामे झाली पाहिजेत, पण दर्जेदार झाली पाहिजेत.

रस्ते झाले पाहिजेत, पण पहिल्याच पावसात वाहून जाणारे नकोत.

पूल झाले पाहिजेत, पण उद्घाटनाच्या फलकापेक्षा त्यांची गुणवत्ता मोठी असली पाहिजे.

शहरे बदलली पाहिजेत, पण सामान्य नागरिकाच्या जीवनमानातही तो बदल जाणवला पाहिजे.

लोकांना सतत सांगितले जाते—“भारत बदलत आहे.”

होय, भारत बदलत आहे.

पण त्या बदलाचा अनुभव शेतकऱ्याला, कामगाराला, छोट्या व्यापाऱ्याला, मध्यमवर्गीय कुटुंबाला आणि बेरोजगार तरुणाला किती येतो, हा खरा प्रश्न आहे.

आणखी एक गंभीर प्रश्न—जातीय आणि सामाजिक दुरावा वाढवणाऱ्या राजकारणामुळे समाजाची ऊर्जा विकासाऐवजी परस्पर संशयात खर्च होत नाही ना?

देशाला धार्मिक, जातीय किंवा राजकीय ध्रुवीकरणाच्या प्रकाशझोतात नव्हे, तर शिक्षण, रोजगार, आरोग्य, उद्योग, शेती आणि सामाजिक सलोखा यांच्या प्रकाशात पुढे जायचे आहे.

पंतप्रधानांचा वाढदिवस साजरा करायचा असेल तर जरूर करा.

पण त्याच दिवशी एका बेरोजगार तरुणाला रोजगाराची संधी मिळाली,

एका शेतकऱ्याला त्याच्या मालाला योग्य भाव मिळाला,

एका छोट्या व्यापाऱ्याचा व्यवसाय पुन्हा उभा राहिला,

एका मध्यमवर्गीय कुटुंबाचा खर्चाचा ताण कमी झाला,

एका गावात निकृष्ट कामाऐवजी टिकाऊ विकासकाम झाले—

तर तोच खरा ‘आशीर्वादाचा दिवा’ ठरेल.

कारण देशाच्या नागरिकांना अंधारात ठेवून दिवे लावण्याचा उत्सव करण्यापेक्षा, नागरिकांच्या आयुष्यातील अंधार कमी करण्याचे काम करणे अधिक महत्त्वाचे आहे.

म्हणून आज एकच विनंती—

दिवे नक्की लावा…

पण त्याआधी विवेकाचे दिवे लावा.

प्रश्न विचारण्याचे दिवे लावा.

जबाबदारीचे दिवे लावा.

पारदर्शकतेचे दिवे लावा.

आणि सर्वात महत्त्वाचे—

सामान्य माणसाच्या दुःखाकडे पाहण्याची संवेदनशीलता जिवंत ठेवा.

कारण—

देशाला फक्त दिव्यांचा उजेड नको,

देशाला धोरणांचा उजेड हवा आहे.

आणि जर ‘अकलेचे दिवे’ लावायचेच असतील,

तर ते सर्वप्रथम सत्तेच्या गलियार्‍यात लावले गेले पाहिजेत!

अमित बोरा 

नाशिक 

दि नाशिक हेराल्ड

====================