कामाठीपुरा प्रकरण 11
वृत्त एकसत्ता न्यूज
संकलन :आकाश भाग्यवंत नायकुडे
अकलूज दिनांक 2/8/2026
*सगळे असेल त्या अवस्थेत जमले....लागलं- बिगलं... पडलो-बिडलो... मेलो-जगलो... कश्याचीच पर्वा नव्हती.... हसत होते एकमेकांवर.*
भयानक होतं सगळं.
एपिसोड संपला होता.
नंतर मांडवली झाली.
सलीम आणि त्याचे साथीदार सिरीयस अवस्थेत हॉस्पिटलमध्ये अॅडमीट होते. वाचले नशीबाने नंतर त्यांचा नागपाडा पोलीस स्टेशनने ताबा घेतला आणि जामीनावर सोडलं. चिकण्या सलीमने म्हणे शांत्यादाला संपवण्याची कसम घेतलेली पण खरं सांगायचं तर प्रचंड भ्यायलेला तो.
त्या दिवशी शान्त्यादाला बोलावणं आलं. हा गेला बिनधास्त लट्या, नितीन, आय, फेफ्टी, चिनू खाली उभे राहिलेले सामान घेऊन तयारीत...
चिकण्या सलीमची पोरं ह्यांच्याकडे खाऊ कि गिळू नजरेने बघत होती. पण त्यांना पक्की खबर होती कि साले चार जणं इथं दिसताहेत पण ह्यांचे शंभर दीडशे जण आजूबाजूला फिल्डिंग लावून असतील.
होतंही तसंच... शान्त्यादाला आक्काचं बोलावणं आल्याबरोबर त्याने जाण्याचा निश्चय केला. सगळ्यांनी भराभर प्लान आखला. ठरल्याप्रमाणे पंचाव्वन ते साठ जण जमले. एवढे खूप होते. दहा दहा जणांच्या ग्रुपने आक्काच्या बिल्डिंगला लागून असलेल्या जवळच्या नाक्यावर, हॉटेलाजवळ, पान टपरीजवळ, बियरबारच्या बाजूला आपापली हत्यारे घेऊन फिल्डिंग लावली.
हॉटेल आणि बियर बार हि मोक्याची ठिकाणं होती. जर काय घातपात झाला तर सोडा बॉटल आणि बियरच्या बाटल्या आयत्या हातात गावायच्या आणि ह्यांना आडवणारं कुणीच नव्हतं.
प्रत्येक जण विशिष्ट शिटीची वाट बघत आपापल्या जागी उभे.
शान्त्यादा बिल्डींगमध्ये शिरला एकटाच, बिन हत्याराचा.
जिंदगानीला फाट्यावर मारायची सवय झालेला हा माणूस मरणाला कधीच क घाबरला नव्हता. फक्त एक तासाच्या आत खाली नाही आलो तर सगळ्यांनी वर एन्ट्री मारा एवढंच तो म्हणालेला पोरांना.
लक्ष्मी आक्काचा चौदाव्या गल्लीच्या कोपऱ्यावरच्या बिल्डींगमधला शेवटच्या मजल्यावरचा अलिशान फ्लॅट.
बंद लोखंडी दरवाजासमोर येताच त्याने बेल दाबली. दरवाज्याच्या मधल्या छोट्याश्या चौकटीचं दार उघडलं. 'कौन' आतून आवाज आला.
'अक्काको बोलो शान्त्या आया है' अगदी धर्मेंद्रच्या स्टाईलमध्ये शान्त्यादा म्हणाला. तसा तो धर्मेंद्रचा फॅनही होताच. फुल और पत्थर आल्यापासून कामाठीपुऱ्यात सगळेच स्वतःला धर्मेंद्र समजायचे.
दरवाजा उघडला गेला. त्याला आत घेतलं गेलं. दोन पहलवान सामोरे आले ते दादाची झडती घेणार इतक्यात त्यांच्यामागे असलेला एक भक्कम लाकडी कालाकुसुरींचा दरवाजा उघडला गेला.
‘रुकजाव....कोई तलाशी लेनेकी जरुरत नही.' एक राकट आवाज गुंजला. सगळ्यांनी वळून पाहिलं. लक्ष्मी अक्का शान्त्यादाच्या स्वागताला दरवाजात उभी होती.
साडे पाच फुट उंचीची, गोऱ्या रंगाची, स्थूल परंतु रेखीव बांधा असलेली, लाल किनारीची साधी सिल्कची पांढरी साडी नेसलेली. गळ्यात फक्त एक जाड शुभ्र मोत्याची माळ, केस मोकळे ठेऊन कपाळावर लाल भडक मोठ्ठे कुंकू लावलेली लक्ष्मी अक्का शान्त्यादाला साक्षात लक्ष्मी सारखी भासली.
‘अंदर आवो शान्त्या... कैसे हो... बड़े दिनों के बाद तेरे दर्शन हुवे.' म्हणत तिने शान्त्यादाला आत येण्यास सांगितलं.
श्यान्त्यादाची हि तिसरी-चौथी वेळ असावी तिच्या घरी जाण्याची प्रत्येक वेळी त्याला तिचं घर नवीन वाटायचं.
भला मोठा दिवाणखाना, पिओपी केलेल्या सिलींगला दोन छोटी आणि मध्ये एक मोठ्ठालं क्रिस्टल काचेची झुंबरं, चकाकत्या मौल्यवान शोभेच्या वस्तू. जमिनीवर उबदार किमती कार्पेट. त्यावर दोन्ही बाजूला थोडेसे क्रॉस करून मधून येण्याजाण्याला वाट ठेऊन बसवलेले भले मोठे गुबगुबीत सोफे, त्या दोन्ही सोफ्यांच्या समोर ठेवलेली गादीदार रत्नजडीत खुर्ची. खुर्चीच्या बाजूच्या शिसवी लाकडाच्या स्टुलावर ठेवलेली चांदीची पिंकदानी.
त्या रत्नजडीत सिंहासनासारख्या खुर्चीवर एखाद्या साम्राज्ञीसारखी बसून लक्ष्मी समोर बसलेल्या लोकांना संबोधित करायची. लोक पण कोण, मोठ मोठे नेते, पुढारी, सरकारी अधिकारी, उद्योगपती, मंत्री, पोलीस अधिकारी, सगळे नावाजलेले लोक.
आता मात्र तिने श्यान्त्यादाला समोरच्या सोफ्यावर बसायचा इशारा केला अन् ती त्या सिंहासनादृष्य गुबगुबीत अन् रत्नजडीत लाकडी खुर्चीवर न बसता शान्त्यादाच्या समोरच्या सोफ्यावर आरामात मांडी घालून बसली अगदी सामान्य बाई सारखी. कसला रुबाब नव्हता अन् कसला थाट नव्हता. हॉलमध्ये फक्त दोघेच होते.
दुपारचा बाराचा समय असेल. एअर कंडीशनच्या गार हवेचे झोंके सुरु झालेले.
‘नास्ता करेगा'
'नै अक्का करके आया हूं.'
'चल शरबत लेले... अरे दो शरबत लेके आना' तिने शान्त्यादाकडे पाहात मध्यम आवाजात हुकुम सोडला.
'बोल' तीने दादाला विचारलं
'तू बोल अक्का तुने बुलाया है' शान्त्यादा लक्ष्मी आक्काच्या शानदार घरात बसून तिला सवाल करतोय.
'कितना नुकसान करेगा तू मेरा...' अक्का
'नुकसान कहा किया तेरा अक्का? बस किसीको बरबाद होने से रोका हम सभीने और उसकी दुआ तो तुझेही मिलेगी.' दादा सोफ्यावर मस्त रेलत, हसत म्हणाला.
लक्ष्मी अक्काने काजळ घातलेले तिचे बदामी डोळे शान्त्यादावर रोखले. थोडा पॉज घेत ती बोलती झाली तेव्हा तिच्या चेहऱ्यावरची खुन्नस स्पष्ट जाणवत होती. खिडकीकडे मान करत म्हणाली 'काश के त पहले मिला होता... जब मेरा तू रेप करके बेचा था कमिनोने...' तिची धारधार नखं गुबगुबीत सोफ्याच्या लेदरचा घास घेण्यासाठी सरसावलेली.
रेप आणि लक्ष्मी अक्काचा हे प्रकरण शान्त्यादाला नवीन होते.
लक्ष्मी अक्का एकदम शून्यात गेली. बऱ्याच गोष्टी तिच्या डोळ्यासमोरून तरळून गेल्या असाव्यात. हॉल मध्ये भयाण शांतता.
'तुम लोगों के हिम्मत को मेरा सलाम है शान्त्या. तुम लोग जीगरवाले हो' सरबत घेऊन आलेल्या मुलीला बघताच ती भानावर येत म्हणाली.
सरबताचे नक्षीदार काचेचे ग्लास दोघांच्या पुढ्यात ठेवले गेले.
'ले शरबत पी ले... अरे डर मत जहर नहीं है इसमें' तो सरबताच्या ग्लासला हात लावत नाहीसे बघून अक्का त्याला म्हणाली.
'जहर, गोली, बारूद, चाकू, छुरी, मौत - जिंदगी, सुख-दुख, रिश्ते-नाते इन सब चीजोंसे अब डर नहीं लगता अक्का. ऊब चुका हुं मैं इन सबसे जिंदगी में बहोत पाप किये है मैने. सोचता हूं कि अब तक जिंदा क्यूं हुं और अब ये भी ठान ली है कि अग़र मरूंगा तो कुछ ऐसा काम करके जिसके लिए मुझे शर्मिंदगी महसूस न हो भले हि कोई मुझे जहर हि क्यूं ना पिलादे' दादाने समोर असलेला सरबताचा ग्लास उचलला अन तोंडाशी लावला.
'जो कुछ हुवा भूल गई मै. सलीम को भी समझा दिया है मैंने. अब आगे कोई मारपीट नहीं होगी. जा शान्त्या तुझे कोई टच भी नहीं करेगा.' सरबताचा ग्लास रिकामा करत अक्का म्हणाली.
पुन्हा शांतता...खिडकीतल्या दुपारच्या निरभ्र निळ्या आकाशाकडे एकटक पाहात अक्का काहीतरी मनोगत मांडण्याचा प्रयत्न करतेय हे शान्त्यादाला जाणवलं. तासाचा अवधी दिलेला त्याने आपल्या पंटर लोकांना. इतक्यात अर्धा तास झालेला.
'मै चलू अक्का.'
दादाच्या प्रश्नाने ती भानावर आली.
'रूक... कुछ बात करनी है' धीमेपणे अक्का म्हणाली
‘मै ये सब छोड़ना चाहती हुं शान्त्या, जब तुम लोगोने उस लडकीको को उसके घर छोड़ा, उसके लिये अपनी जान की बाजी लगा दी, तब जाकर मुझे अक्ल आयी, तब जाकर मेरे अंदर की औरत जाग उठी. बस हो गये अब ये सारे बुरे काम. बहोत कमाया मैंने पैसा, शोहरत. अब क्या और किसके लिए कमावू? कौन है खानेवाला किसके लिये छोड़के जावू ये सब. आज अगर मेरा बेटा होता तो वो तेरी उम्र का होता. आस्ते आस्ते सब बंद करके, बेच-बाचके अपने गांव चली जाऊंगी.' लक्ष्मी अक्काने डोळ्यातले अश्रू पुसले.
खुंखार लक्ष्मी अक्काला रडताना बघून शान्त्यादा चरकला.
अक्का नुसती रडत नव्हती तर सगळे वाईट धंदे सोडण्याची भाषा करत होती.
नखशिखांत सोन्याने मढलेली असायची लक्ष्मी अक्का. तिला सगळा इलाका टरकायचा. मोठे मोठे भाई, पोलीस ऑफिसर, राजकीय नेते तिच्यापुढे नतमस्तक व्हायचे. सगळ्यांचं फंडिंग सेंटर होती अक्का. कुठून कसा गेम फिरवेल कुणालाच खबर नव्हती. शान्त्यादाला हे सगळं माहीत होतं. थोडा सावध झाला तो.
अक्का विटलेली ह्या सगळ्या धंद्याला. अन् ह्या सगळ्यातून तिला सुटका हवी होती. ती पण सुखरूप. जसा वरदाभाय सुटलेला. हाजी मस्तान, करीम लाला रिटायर झालेले. कुठलाही वाईट धंदा करणं खायचं काम नसतं. पोलीस, भाई आणि नेते लोकांची पोट भरण्यासाठी खूप खालच्या पातळीला जावं लागतं. खरं तर सत्तर टक्के कमाई ह्यानांच द्यावी लागते.
लक्ष्मी अक्का आता थकलेली. खूप जण तिला ओरबडायला टपलेले. तिचं मतपरिवर्तन होणं समाजासाठी चांगली गोष्ट होती पण तिच्यासाठी घातक. कारण एकदा का माणसाची दहशत संपली की बाकीच्यांना चेव येतो. जायदादवरून तिचा गेम होण्याची शक्यता नाकारता येण्यासारखी नव्हती.
‘कभी जरुरत लगी तो तुझे बुलाउंगी मै आ जाना... और सुन मुझे भी कभी अपनी गुजरी जिंदगी के बारे में बताना... मां समझके या तो तू कहता है ना इन्सान समझके... ले रख ये...' लक्ष्मी आक्काने श्यान्त्यादाला निरोप दिला.
अवाक श्यान्त्यादा लक्ष्मी आक्काने दिलेलं नोटाचं पुडकं खिशात घेऊन इमारत उतरला...
तास संपायला दोन मिनिटे असताना शान्त्यादा बिल्डींगच्या बाहेर पडलेला पाच जणांना दिसला.
शान्त्यादाला आलेला पाहून सगळ्यांच्या जीवात जीव आला.
अख्खी ग्यांग पॅव्हेलीयेनकडे वळली. दादाने खिश्यातलं नोटांचं बंडल लट्याच्या हातात दिलं म्हणाला 'हे घे खायला, प्यायला घेऊन ये. सगळ्यांना खुश कर.'
पॅव्हेलिअनला जत्रेचं स्वरूप आलेलं.
सागर हॉटेलातून साठ लोकांसाठी मटन बिर्याणीची अक्खी डेकची आणि चाखण्याला सुक्का चिकनची दोन मोठी टोपं केळी विकण्याच्या हातगाडी वर ठेऊन घेऊन आलेला लट्या भाय. तीच केळ्याची हातगाडी तेराव्या गल्लीच्या पारश्याच्या वाईन शॉपच्या पुढ्यात लाऊन बियरचे दहा बॉक्स, हायवर्ड चे बारा खंबे, सोडा, कोल्ड ड्रिंकच्या बाटल्या, बर्फाची लादी, प्लास्टिकचे ग्लास आणि प्लेट्स, सिगारेटची मोठाली कारटन, माचीस, शेव, चिवडा वगैरे वगैरे घेऊन भाय ने हळदीला करतात त्यापेक्षा भारी तयारी केलेली.
दुपारचे तीन वाजले असतील.
पोरं टल्ली होत होती. नितीन काण्याची मस्करी चाललेली. कसा खाली उतरलेला गांडू आणि आम्ही कसा ह्याला मरता - मरता वाचवला. फेफ्टीने टेप रेकॉर्ड चालू केल्या बरोबर पासकीन मामा आणि अक्का ने पावलांचा ठेका धरला मग तर काय उधाणच आलं. सगळे झुमू लागले.
पायरीवर थंडाची बॉटल हातात घेऊन बसलेल्या शान्त्यादाला एक दोघांनी नाचण्याची विनवणी केली. आताशा त्याने चरस गांजा पिणं पण बंद केलेलं.
दादाने हसत नकार दिला. तो ह्या पार्टीत शरीराने होता फक्त 'और सुन मुझे भी कभी अपनी गुजरी जिंदगी के बारे में बताना.. मां समझके या तो तू कहता है ना इन्सान समझके' हे अक्काचे शब्द दादाच्या कानात गुंजत होते.
शांत्या दादा... शांताराम काशीराम कांबळे
ह्याचा ब्याग्राउंड फार मोजक्याच लोकांना ठाऊक होता. चाळीत घर होतं त्याचं, त्याची विधवा बहिण आणि तिची दोन लहान मुलं एवढंच त्याचं आत्ताचं कुटुंब.
त्या काळी शान्त्यादाच्या घरात सुबत्ता नांदत होती. आई बाबा आणि हि दोघंच भावंडं. बाबा बिल्डरकडे कामाला होते.
प्रसंग असा घडला कि सगळं चित्र पालटलं. कंन्स्ट्रक्शनच्या साईट वर काम करत असताना क्रेन मधून निसटलेला लोखंडाचा बीम त्यांच्या डोक्यात पडून त्यांचा जागीत मृत्यू झाला. घरातली कमावती व्यक्ती गेली. तिघंच उरले. पैशाची चणचण. बहिण कॉलेजला जायची बारावीला होती. अन् शान्त्यादाची दहावी.
बाबांचा हिशोब बिल्डरकडे मागताना ह्या माय लेकरांची बरीच ससेहोलपट व्हायची. रोज बिल्डरच्या ऑफिसात त्यांना फेऱ्या मारायला लागायच्या.
एक दिवस ऑफिसमध्ये दोघेजण गेले असताना एक माणूस त्यांच्या जवळ आला नि म्हणाला 'साहब ने कहा है कल रात को नौ बजे आके चेक लेके जाना.'
पैसे मिळणार ह्या बातमीने दोघा मायलेकरांना आनंद झाला. अर्थात त्यांना हे हि माहित होते कि हे पैसे काही आयुष्यभर पुरणार नाहीत. शान्त्याची आई जास्त शिकलेली नव्हती. तिने घरकाम करून मुलाचं पालन पोषण करण्याचं ठरवलेलं. शांतारामचा तिला आधार वाटत होता. मुलगीही १२ वी पास झाल्यावर जॉब करीन म्हटलेली. दोन मुलांच्या साथीने पुढची वाटचाल इतकी काही कठीण नव्हती.
✍️ सुधीर जाधव
💠 क्रमश. पुढे.... प्रकरण १२
🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹
0 टिप्पण्या