🏤 कामाठीपुरा 🏤 प्रकरण 6️⃣

 

🏤 कामाठीपुरा 🏤 प्रकरण 6️⃣

वृत्त एकसत्ता न्यूज

संकलन : आकाश भाग्यवंत नायकुडे

अकलूज दिनांक 31/7/2026 :

          *दुर्गा प्रेग्नेंट होती.*

*ऐकून साऱ्या स्तब्ध झाल्या. दोघी चौघी हसल्या.*

*अम्माने एका डॉक्टरला फोन केला. मुल पाडण्यात आलं.*

*'कल तुझे घर जाना है. तिकीट बुक किया है. तयारी कर.' परमेश्वरी म्हणाली.*

*'नहीं गुड्डी मैं कहीं नहीं जाऊंगी, यहीं रहुंगी तुम लोगोंके साथ दुर्गा म्हणाली.*

*'ठीक है. कोई और नौकरी ढुंढ लेंगे.' परमेश्वरी.*

'नौकरी नहीं गुड्डी मै धंदा करूंगी. जैसा तुम करती हो.'

'दुर्गा क्या बकवास करती हो'

'हा गुड्डी, अब बचा हि क्या है. शरीर हि तो है. नौचले जो मन मर्जी चाहे. कम से कम पैसा तो मिलेगा जिससे मेरा घर चल सके. गुड्डी मै करूंगी. मुझे करना होगा ताकी मेरी बाकी बहने ये सब ना झेल सके.' दुर्गा परमेश्वरीच्या डोळ्यात बघत म्हणाली.

परमेश्वरी निशब्द. झालं... दुर्गेनं केलं स्वतःला नियतीच्या हवाली. 

दुर्गेचं नाव बदललं गेलं शिरस्त्या प्रमाणे अम्माला तिचे डोळे गौरी सारखे वाटतात म्हणून तिचं गौरी हे नामकरण झालं. 

दुर्गा आता गौरी झालेली. 

सगळं सुरळीत, व्यवस्थित चालू होतं. दुर्गेच्या घरी भरपूर पैसा साठत होता. बहिणी शिक्षण घेत होत्या. आई खुश होती. घरात लक्ष्मी नांदत होती. अधून मधून गावी पण जात येत होती दुर्गा दुर्गेचं पसरत जाणारं वैभव पाहून तिला लग्नाची मागणीही आलेली.

'जा रही हू कल मै अपने गांव' गौरी अन्याला सांगतेय. 

‘अच्छा? फिर कब लौटोगी?' अन्या 'अनिल' विचारतोय. 

'कभी नहीं' गौरी म्हणाली.

अन्या ‘क्या?.. क्यूँ?’

'मेरी शादी हो रही है.' गौरी झालेली दुर्गा आपले नग्न शरीर वस्त्राने झाकत म्हणाली.

‘शादी?' अन्या अवाक.

'हां, मै अब यहां तुम्हे, किसीको भी फिर कभी नहीं दिखुंगी' गौरी सांगतेय. 

'चल मजाक छोड... मजाक है ना.' गौरीच्या प्रेमात बुडालेल्या अन्याला हि सगळी गम्मत वाटत होती त्याने खोदून खोदून विचारले. 

गौरी हसली...

अन्या चिनूचाच पंटर... निर्व्यसनी... तालिमीतल्या अंगाचा, मांड्या, बाहू तरारलेला, तलम केसांचा, गव्हाळ वर्णीय. गोयंद्याच्या थराला वरून दुसरा असायचा. चिन्याचा खास. सातव्या गल्लीत राहायचा.

गौरीच्या प्रेमात आकंठ बुडालेला.

चौदाव्या गल्लीची हंडी फोडायचा त्याचा मान.

कोण कुठली हंडी फोडणार, कोण कुठल्या थराला उभं राहणार हे ठरलेलं असायचं. मागे सांगितल्या प्रमाणे कामाठीपुऱ्याच्या प्रत्येक गल्लीत एक भाई असायचा. अन त्याची तिथे चालायची.

प्लान मुताबीक ज्याला त्याला संधी मिळायची.

तर अन्याने चौदावी गल्लीतली हंडी फोडलेली. चौदाव्या गल्लीत त्याची कुणी आयटम नव्हती पण अन्याला तिथे सगळे ओळखत होते. आणि चांगला वर्गणी वसूलणारा होता म्हणून अन्याला हंडी फोडण्याचा मान मिळालेला.

जेव्हा गोयंद्याची पार्टी संपली आणि सगळे भाई खालच्या वाडीत हलके व्हायला गेले त्यात अन्या पण होता.

अन्या अगदी निर्व्यसनी, कामाठीपुऱ्यात होणाऱ्या सगळ्या अॅक्टिव्हिटीत भाग घ्यायचा पण पोरांसोबत कधी दारूच्या बैठकीत बसायचा नाही.

ह्या वर्षी बसला वखारीत. आता तो मोठा झालेला. कॉलेजला होता. घरी बाबा वारलेले. मोठा भाऊ नोकरी करून घर चालवायचा. दोन बहिणी हि होत्या एकीचं लग्न झालेलं. एक अन्या पेक्ष्या लहान.

दारूकाम संपल्यावर खाली जाताना हा नको नको म्हणत होता तरी हिरामण दादा आणि दाढी अशोक ने त्याला जबरदस्तीने खेचत पलीकडे आणला.

कामाठीपुऱ्यातला असल्यामुळे त्याला वेश्यावस्ती नवीन नव्हती पण फक्त बाहेरून पाहिलेली. आत जाणं झालं नव्हतं.

आता झालं... आतला चकाधौक पाहून अन्या बावरला. आखूड कपड्यातला त्या सुंदर सुंदर ललना, तिथला मनाला झिरपवणारा वेगळाच सुगंध, अंगाशी येऊन लगट करणाऱ्या मुली. आतापर्यंत शरीराला कधीही स्त्रीचा स्पर्श न झालेला अन्या त्या सुंदर, लफ्फेदार मुलींच्या स्पर्शाने मोहरून गेला. त्याचे हृदय जोर जोरात धडकु लागले. त्याला घाम फुटला.

‘ऐ गौरी, ये अपना दोस्त है. बिचारा एकदम सभ्य गृहस्थ है, बोले तो सील प्याक... इसका ख्याल रखना हम लोक आने तक' दाढीने गौरीला सांगितले. तिथे त्याची गौरीशी ओळख झाली.

फ्री असलेली गौरी त्याला म्हणाली 'चल बैठेगा' तेव्हा हा लाजून नाही म्हणाला.

गहू वर्णाचा, सुडौल शरीराचा, क्लीन शेव्हड असलेला आणि मुख्य म्हणजे तोंडाला कुठलाही घाणेरडा दर्प नसलेला अन्या गौरीला आवडलेला.

गौरीने पहिला होता ह्याला दुसऱ्या माळ्याच्या उंची एवढी हंडी फोडताना. बाकीचे सगळे आपापल्या सोबतींसकट आतल्या कंपार्टमेंट मध्ये रममाण झालेले. 

'बैठेंगा' गौरी अन्याला त्याच्या गोयांदा फोडल्यावर लागलेल्या दही आणि हळद लागलेल्या गालावर उरलेल्या खुणांवर हात फिरवीत म्हणतेय.

तिचे उरोज त्याच्या अंगाला लगडताहेत. ती अलवार तिचा नाजूक हात त्याच्या गालावरून फिरवतेय.

अन्या लाजतो 'नहीं नहीं' म्हणतो 

दुर्गा त्याला अधिक उत्तेजित करते.. करते.. करते... 

'मेरे पास पैसे नहीं है' अन्या अवखळुन बोलतो.  .

थोडी शांतता... 

‘कोई बात नहीं’ दुर्गा म्हणते. एवढ्यात एक केबिन खाली होते. दुर्गा अन्याचा हात धरते अन् नेते त्याला केबिन च्या दिशेने. 

अन्या अन् दुर्गा आवेगाने एकमेकांत सामावतात.

दुर्गा पहिल्यांदा जीवनाचा मनसोक्त आनंद लुटतेय अन्या सोबत... 

जेव्हा तिने ह्या नरकात स्वतःला झोकलं तेव्हा पासून तिच्या बिछान्यात दारुडे, चरस आणि गांजेवालेच होते. त्या प्रत्येकाशी झोपताना दुर्गा आपल्या मनाची तरल त्वचा बाजूला ठेऊन फक्त अन् फक्त घर, आई, बहिणी आणि त्यांची उपजीविका ह्यावर लक्ष केंद्रित करायची. अंगावर झडप घालणारं ते पुरुषी धूड, त्याचा घाण शिसारी आणणारा दर्प एकदा श्वासात घेऊन शेजारच्या पॉट मध्ये थुंकून रममाण व्हायची त्या श्वापदा सोबत.

अन्याशी संग करताना दुर्गेला वेगळाच आनंद गवसलेला. नवखा . अन्या ही वेडा व्हायचा उरलेला.

शीलप्याक अन्या शिलासह दुर्गाची अमानत झालेला.

दुर्गेकडे त्याला केव्हाही एन्ट्री होती. पैशाची तर बातच नव्हती. दुर्गाच त्याला खर्चासाठी पैसे पुरवायची. दुर्गेनेही त्याला स्वतःची इत्यंभूत कहाणी ऐकवलेली. बेरोजगार अन्या देऊन देऊन तिला काय देणार. पण तो तिला जे द्यायचा त्यात ती संपूर्ण समाधानी होती. त्याचं निर्व्यसनी, निरपेक्ष असणं हा दुर्गेला भावणारा महत्वाचा मुद्दा होता.

पण आता दुर्गा निघालेली. गावाकडे... स्वतःची नवीन जिंदगी सुरू करायला.

अन्या चिनुला दबकून असायचा पण फेफ्टी सोबत तो घनिष्ट होता. फेफ्टीला तो दुर्गेच्या सगळ्या गोष्टी सांगायचा. आणि फेफ्टी चिनुला.

चिनुला कामाठीपुऱ्यातल्या प्रत्येक कोपच्यात काय घडामोडी होताहेत ह्याची खबर असायची.

त्या दिवशी संध्याकाळी आठ वाजता फेफ्टीने झोकांड्या घेत असलेल्या अन्याला बखोटीला धरून आणून वखारीत चिनू समोर उभं केलं.

अन्याचा अवतार बघून सारे अवाक झाले. फेफ्टीने बसलेल्या सगळ्यांना डोळ्याने कल्टी मारण्याची खूण केली तसे सगळे निघाले.

वखारीतल्या बल्बच्या अंधुक प्रकाशात चिनू अन्याला न्याहाळू लागला. 

अन्याला प्यायलेला पहिल्यांदा बघत होता चिनू.

चिनूला अन्याची फॅमिली आठवली. नोकरी करून घर चालवणारा आणि चिनुच्या, फेफ्टीच्या नादाला लागू नकोस, शिकून चांगली नोकरी मिळव असं सांगणारा अन्याचा दादा आठवला, बहिणी आठवल्या.

'छावीचं म्याटर. छावी सोडून गेली भाईची. टेन्शन मध्ये पियाला भाई आणि नाक्यावर उस्मानच्या पोरांना फटके देत होता. मी गेलो म्हणून ठीक नायतर परत राडा झाला असता’ फेफ्टीने बोलतांना एक मस्त कानाखाली ठेवून दिली अन्याच्या.

'तुझ्या आयची गांड' म्हणत काळ्या मोहनची लाथ त्याच्या कमरेत पडली. मागून फाडकन पावट्याचा हात चौपाटीच्या कानावर कडाडला. चौपाटीला पोरांचे फटके पडत होते.

ज्यांना प्रेम कधीच नव्हतं लाभलेलं, तरी पण प्रेमाचं मोल जपणारी ही पोरं चौपाटीच्या ह्या वक्तव्यावर चिडून त्या गांडूला मारत होती.

खरंच गांडू होता चौपाटी. ज्या मुलीने त्याच्यासाठी स्वत:ला संपवलं त्या मुली बद्दल त्याचे असले विचार...

हणम्यादादा खरं बोललेला. कामाठीपुऱ्यातली कंट्री, ताडी- माडी पिणारी आणि जुगार, मटका खेळणारी, बाहेरख्याली पोरं जी स्वतःला नाही सांभाळू शकत ती घरदार सोडून आलेल्या आई-बापाच्या आवडत्या लेकीला कसं काय सांभाळतील?

चौपाटी फटके खात होता

बियरचा बुच दाताने खोलून चिनुची नजर चंग्याला सांगतेय 'मार... मार भेन्चोदला... चंग्या.. मरेपर्यंत मार गांडूला.'

चंग्या त्रितालात चौपाटीला यथेच्छ हाणत होत. चौपाटी सुजलेला.

तर...

सगळे लुक्के जमलेले. पिण्याचा मूड होता अन्...

नासिरुद्दिन शहाच्या स्टायलीत चौपाटी म्हणाला,

'हम्म्म्म... त्या आधी मंटाल हाय का नाय ते पायलं पायजे' 

सगळे बारावी गल्लीच्या नाक्यावर पोचले.

‘ये... शुऽऽऽ’ चौपाटीने ओठांवर बोट ठेवून सवंगड्यांना खुणावले.

‘रस्त्यावर आकड्याचा लंबर लीवलेला असतो तो पुसायचा नाय’ चौपाटीने सगळ्यांना ताकीद दिली.

तेराव्या गल्लीच्या नाक्यावर गेल्यावर डांबरी रस्त्यावर खडूने लिहिलेलं चौपाटी चंद्या मन:पूर्वक वाचत होता. अगदी ढोपरावर हात ठेवून... वाचता वाचता त्याच्या चेहऱ्यावरची कडूजार रेषा हास्यात रुपांतरीत होत होती. वारंवार तो हातातल्या चिट्ठीवर नजर टाकून. कन्फर्म करून घेत होता.

पाना लागलेला चौपाटीला. चार, सहा, सात वर विस रुपये लावलेले चौपाटीने. एक रुपयाला दीडशेप्रमाणे तीन हजार रुपयाचा मालक होता चौपाटी. 

चौपाटी मरायचा उरलेला.

त्याला मटका लागलेला तो पण तुलसी अण्णाच्या अड्ड्यावर... तुलसी लुक्का, मटका तर चालवायचा पण कुणाला डाव लागल्याचे पैसे देईल तर हराम.

तुलसी, अभी पैसा नै बोलके सगळ्यांना वटकवायचा नाहीतर आजा पैसा देता हुं म्हणत समोरच्याची चिठ्ठी ताब्यात घेऊन त्याला एका खोलीत न्यायाचा, त्याच्याशी सौदा करायचा अगदी शुल्लक ऑफर देऊन. समोरचा नाही ऐकला तर मग बुकलायचा. कोण कशाला पोलीसाकडे जातोय. पोलीस पण त्याचेच आणि भाई लोक पण त्याचेच. मग ते पैसे तुलसीच्या खात्यात यायचे.

तुलसी घंटा चौपाटीला पैसे देणार होता. मग काय फेफ्टीला मटक्याची चिट्ठी घेऊन तुलसीकडे धाडावे लागले.

‘अरे बावा, तेरेकू लगा क्या पाना... कमाल है अन्ना तू तो कभी आता नै अड्डे पे आकडा लगाने' चरसी तुलसी खर्जातल्या सुरात म्हणाला. त्याच्या घसा कोरडा झालेला. आकड्याची चिट्ठी उलटीसुलटी करत रायटरची सही दहादा तपासत त्याने फेफ्टीला विनंतीवजा स्वरात विचारले.

‘अबे अन्ना... आनेका क्या जरुरत बे... पैसा देके भेजता हुं बच्चेको... कभी मै भेजता हुं, कभी चिन्या भेजता है. आना जरुरी है क्या... चल निकाल मंटाल, आज तो जशन मनाना है... पांडू मामा चाय बोलना एवढी पन इज्जत नाय काय आपली आ !!’ समोरची खुर्ची सर्रकन ओढून फेफ्टी तिच्यावर उलटा बसून, कॉलरवरचा चौकोनी रुमाल सेट करत तुलसी अण्णाच्या डोळ्यात रोखून पहात उद्गारला. त्याची नजर तुलसीच्या हातातल्या चिट्ठीवर होती.

मोठी रक्कम असली की इमानदारी फाट्यावर मारली जायची. जिंकलेल्या समोरच्याला, गरीब असेल तर दोन चमाट मारून हाकलून दिलं जायचं. मध्यम असेल तर चिरीमिरी देऊन 'जा बाद मे देता हूं' म्हणत त्याला कल्टी द्यायचे. दमखम असलेला पन्नास टक्के घेऊन गप्प बसायचा. जास्त शाणा... म्हणजे खरा शाणा फुल अमाउंट मिळवण्यासाठी लोकल गँगची मदत घ्यायचा.

गम नव्हता वसूल करणाऱ्या पोरांना पंधरा वीस पंचवीस टक्के देण्याचा, पण बेइमानी करणाऱ्या, लागलेल्या डावाचा मोबदला न देणाऱ्या धंदेवाल्याला धडा शिकवण्याचा हा उत्तम आणि चोख मार्ग होता.

पोरं मटका, पताडा, दारूचा अड्डा लीलया लुटायची. हातात नंगी घेऊन धाड मारायची. लाथेने तहस-नहस करायची.

आडदांड फेफ्टीला बघून तुलसी आधीच चरकलेला. त्यात फेफ्टीने चिनूचं नाव घेतलं.

'रामा.. दे भायको.. पुरा पैसा दे' म्हणत तुलसीने रामा कॅशियरला बाहेर बोलावून सांगितलं.

क्षणात नोटा फेफ्टीच्या हातात पडल्या. मोजल्या त्याने, खिश्यात भरल्या. 

तुलसीकडे न पाहता तो डाव्या बाजूला वळला.

तेराव्या गल्लीच्या नाक्यावर गलका झाला.

फेफ्टीने पैसे चौपाटीच्या हातात सोपवले अन् तो सातव्या गल्लीच्या वखारीत कूच झाला.

सगळे बचकाने खुश होते. आज चौपाटी ‘खंचंपं' च्या पॅकेजचा स्पॉन्सरर होता.

कामाठीपुऱ्यात चिनूसकट बरेच जण केव्हा केव्हा किंवा शाळेच्या सुट्टीत दारूच्या धंद्यावर ‘बेचन' ला तर कधी मटक्याच्या अड्ड्यावर 'रायटर' म्हणून काम करत. धंद्यातले सगळे कायदे-कानून माहीत होते पोरांना.

खर्चाला चार पैसे पण सुटायचे. कपड्यालत्त्याला आणि छावी फिरवायला. 

चिनूच्या गँगमध्ये फेफ्टी, अरुण, काळ्या मोहन, चंग्या, अशोक, आन्या, दाद्या हे सहा, सात जण त्याच्यापेक्षा वयाने दोन-अडीच वर्षाने मोठेच. यांच्यात चिन्या लहान.

बहुतेक जणांनी सातवी-आठवीलाच शाळा सोडलेली. सगळेच आडदांड. शाळेच्या पुस्तकी व्यवहारापेक्षा ह्यांच्या जिन्दगानी नावाच्या प्रॅक्टीकल अनुभवाला तोड नव्हती. अख्खी दुनियादारी जाणून होते हे सगळे.

पूर्वी कसं असायचं की घरात बरीच लचांडं असायची. कुणाचं कुणाकडे लक्ष्य नसायचं. प्रत्येक मूल आपापल्या पुढच्या भावंडाचा हात पकडून मोठं व्हायचं. पोटापाण्याचं निभावता निभावता मुलांच्या शिक्षणाचं निभावणं भारी जायचं आई वडिलांना.

शेजारचा मुलगा शाळेत जातोय म्हणून आपलं मूल शाळेत जायला हवंय याचं भान यायचं. मग मुलाचं किंवा मुलीचं वय विचारात न घेता शाळेत कोंबलं जायचं. बरीच मुलं, मुली वयाने मोठी झाल्यावर शाळेत घातलेली. म्हणजे वयाप्रमाणे सातव्या इयत्तेत हवा असणारा विद्यार्थी पाचवीच्या वर्गात बसलेला असायचा. अंगाने धिप्पाड आणि मनाची तसेच शरीराची पूर्ण वाढ झालेली ही मुलं अभ्यासाकडे लक्ष न देता इतर बाबींकडे ह्यांचा अधिक कल असायचा.

चिनूचं मात्र उलट झालेलं. त्याच्या उंचीमुळे तो वयाने मोठा वाटायचा. शाळेत जायचं त्याचं वय नव्हतं, तरी पण घरात बसून उनाडक्या करतो म्हणून त्याला आईने त्याचं वय एक वर्षाने वाढवून जबरदस्तीने शाळेत पहिलीला टाकलेलं.

चिनू प्रामाणिकपणे शाळेत जात होता. तशी चाळीतली सुनील, अशोक, भीमसेन, रवी, राजू, गौतम ही मुलं पण शाळेत जायची. पण त्यांचा ग्रुप वेगळा होता.

चिनूच्या ग्रुपमधला चिन्याच एकटा शाळा शिकत होता. शाळा मिशनरी होती. ह्यूम हायस्कूल. इंग्लिश चांगलं लिहिता-वाचता येऊ लागलेलं त्याला म्हणून चिनू त्याच्या ग्रुपमध्ये हवाहवासा होता. 'शाणा' म्हणून ओळखला जायचा. 'बछडे में लगडी गाय श्यानी' म्हणतात ना तसा.

चिनूचे आज्जा, आजी जिवंत असताना घरची परिस्थिती खूप चांगली होती. चिनूचा आजा खटाव मिलमध्ये कामाला होता. त्यावेळी मिलमधली नोकरी म्हणजे ऐशच.

त्या आधी त्यांचं तेराव्या गल्लीत साबणाचं दुकान पण होतं, असं म्हणतात. त्याची तागडी, लोखंडी वजनी मापं चिनूला त्याच्या घराच्या पोटमाळ्यातील लाकडी पेटीत पाहायला मिळालेली.

खटाव मिलमध्ये आज्ज्याला चांगला पगार होता. पगाराच्या दिवशी आजा चिनूला मिलमध्ये घेऊन जायचा आणि येताना पारश्याच्या हॉटेलात प्लेट भरून वेग वेगळ्या प्रकारचे केक खिलवायचा.

रोज रात्री जेवण झाल्यावर पाचव्या गल्लीतल्या दुधाच्या डेअरीत चिनूचं पावशेर दूध ठरलेले असायचे.

चिनूची गोरी, घाऱ्या डोळ्यांची, गुलाबी गालाची आज्जी ‘रायबाई’ एकुलत्या एका नातवाचं खूप लाड करायची. कडेवर घेऊन अख्ख्या चाळीत त्याला फिरवायची.

चिनूच्या बापाचं नि आज्ज्याचं अजिबात पटत नसे. एकमेकांचं तोंड बघत नसत दोघेही.

चिनूचा जन्म झाल्याच्या दोन महिन्यांनी चिनूचा बाप कुठल्याश्या बाईच्या नादाला लागून घर सोडून पळून गेलेला. चार वर्षे त्याचा पत्ता नव्हता. तो पण त्याच्या आई-वडिलांचा एकुलता एक मुलगा.

दोघांनी त्याचा खूप शोध घेतला. नंतर कुठल्याशा फकिराने की बाबाने त्यांना सांगितले की अमुक एक दिशेला मिळेल म्हणून ती दिशा धुंडाळली पण गडी काय सापडला नाही.

सुधीर जाधव

💠 पुढील  क्रमश..... प्रकरण ०७