💢 सन 2047 नंतर लग्न न जुळनं, एक धोक्याची सुचना..! 🔵 लग्नसंस्था धोक्यात नाही ? धोक्यात आहे माणसाच्या विचारांची दिशा !

 

💢 सन 2047 नंतर लग्न न जुळनं, एक धोक्याची सुचना..!

🔵 लग्नसंस्था धोक्यात नाही ? धोक्यात आहे माणसाच्या विचारांची दिशा !

वृत्त एकसत्ता न्यूज 

संकलक : आकाश भाग्यवंत नायकुडे 

अकलूज दिनांक 03/07/2026 :

एक काळ होता. लग्न म्हणजे दोन जीवांचा नव्हे, तर दोन कुटुंबांचा पवित्र मिलाफ मानला जायचा. आज काळ बदलला आहे. शिक्षण वाढलं, पैसा वाढला, तंत्रज्ञानाने जग हातात आणलं. पण एक गोष्ट मात्र हळूहळू हातातून निसटत चालली आहे नात्यांची उब.

आज एक विचित्र चित्र समाजात दिसत आहे. हजारो तरुणांना योग्य जोडीदार मिळत नाही. अनेक तरुणीही स्वतःच्या पसंतीने किंवा विविध कारणांमुळे विवाहापासून दूर राहतात. आणि जे ही विवाह होतात, त्यांपैकी अनेक काही वर्षांतच मतभेद, तणाव किंवा घटस्फोटाच्या उंबरठ्यावर येऊन उभे राहतात.

याचा अर्थ लग्नसंस्था अपयशी झाली आहे का?

नाही... अपयशी झाली आहे ती नात्याकडे पाहण्याची आपली मानसिकता.

आज आपण जोडीदार शोधत नाही... आपण एक "परफेक्ट प्रॉडक्ट" शोधतो आहोत.

मुलाला सुंदर, शिकलेली, कमावणारी आणि सर्वांना सांभाळणारी मुलगी हवी असते. तर अनेक मुलींना आर्थिकदृष्ट्या अत्यंत सक्षम, देखणा, उच्च पदावर असलेला आणि प्रत्येक अपेक्षा पूर्ण करणारा मुलगा हवा असतो. अपेक्षा ठेवणे चुकीचे नाही; पण जेव्हा अपेक्षा वास्तवापेक्षा मोठ्या होतात, तेव्हा चांगली माणसंही अपुरी वाटू लागतात.

सोशल मीडियाने नात्यांमध्ये आणखी एक मोठा बदल केला. प्रत्येकाच्या आयुष्यातील फक्त आनंदाचे क्षण दिसतात. त्यामुळे स्वतःच्या आयुष्याची तुलना दुसऱ्यांच्या "हायलाइट्स"शी केली जाते. मग स्वतःचा संसार अपूर्ण वाटू लागतो.

कृत्रिम बुद्धिमत्ता (AI) आपल्याला उत्तरे देऊ शकते, माहिती देऊ शकते, काम सोपं करू शकते; पण ती विश्वास निर्माण करू शकत नाही. ती माफी मागू शकत नाही. ती प्रेमाची ऊब देऊ शकत नाही. नात्यांमध्ये अजूनही सर्वात मोठं तंत्रज्ञान म्हणजे मनापासून केलेला संवाद.

आज अनेक नाती सुरू होण्यापूर्वीच संपतात. कारण प्रेमापेक्षा भीती मोठी झाली आहे. "तो फसवेल...", "ती साथ सोडेल...", "हे नातं टिकणार नाही..." अशा शंका विश्वासाला जन्म घेऊच देत नाहीत.

मात्र, या चर्चेत एक गोष्ट लक्षात ठेवली पाहिजे. सर्व पुरुष सारखे नसतात आणि सर्व स्त्रिया सारख्या नसतात. चांगली आणि वाईट माणसं दोन्ही बाजूंना असतात. काही अनुभवांच्या आधारावर संपूर्ण समाजाला दोष देणं योग्य नाही. समाजाला संघर्ष नव्हे, तर समतोल हवा आहे.

खरं तर विवाह म्हणजे अधिकारांची स्पर्धा नाही. तो जबाबदाऱ्यांची भागीदारी आहे. संसार "मी"ने नाही, तर "आपण"ने चालतो.

आपण मुलांना करिअर शिकवतो, पैसे कमवायला शिकवतो, परदेशात जायला शिकवतो, पण नातं कसं टिकवायचं, मतभेद कसे सोडवायचे, संवाद कसा साधायचा आणि अहंकारावर प्रेमाचा विजय कसा मिळवायचा हे शिकवत नाही.

कदाचित हीच आजची सर्वात मोठी शोकांतिका आहे.

भविष्यात लग्नसंस्थेसमोर अनेक आव्हाने असतील. पण तिचं भविष्य काय असेल, हे कोणत्याही सर्वेक्षणापेक्षा आपल्या आजच्या विचारांवर अवलंबून आहे.

जर आपण माणसाची किंमत त्याच्या पगाराने, गाडीने, उंचीने, रूपाने किंवा सोशल मीडियावरील लोकप्रियतेने मोजत राहिलो, तर नाती कमकुवत होतील.

पण जर आपण स्वभाव, संस्कार, प्रामाणिकपणा, विश्वास, संयम आणि परस्पर सन्मान यांना पुन्हा महत्त्व दिलं, तर लग्नसंस्था कधीच संपणार नाही.

कारण

घर विटांनी बांधलं जातं, 

पण संसार विश्वासाने उभा राहतो. आणि प्रेमाचा पाया मजबूत असेल, तर काळ कितीही बदलला तरी नाती कधीच कोसळत नाहीत.

लेखक: सुनिल, पुणेTM

 9359850065 

=====================