एका हाकेने थरारलेला राजगड !
वृत्त एकसत्ता न्यूज
संकलक : आकाश भाग्यवंत नायकुडे
अकलूज दिनांक 28/9/2026 :
“आऊ.. आऊ..” एका हाकेने थरारलेला राजगड. राजगडाच्या त्या शांत रात्रीत कदाचित वाऱ्याची सळसळ होती. किल्ल्याच्या तटावर मशाली तेवत होत्या, आणि राजवाड्यात एका चिमुकल्या आवाजाने आकाशच जणू दणाणून गेले होते; आऊ.. आऊ.. तो आवाज होता छोट्या शंभूराजांचा. आईच्या कुशीत विसावणाऱ्या त्या बालकाला काय ठाऊक, नियती त्याच्याकडून मातृछाया हिरावून घेणार आहे.
सईबाईंची प्रकृती ढासळत चालली होती. समोर आपला लाडका शंभू. डोळ्यात आईला शोधणारी निरागसता; आणि आईच्या मनात लेकराच्या उद्याची चिंता. आईच्या हाताचा स्पर्श म्हणजे लेकरासाठी संपूर्ण जग. पण कधी कधी नियती इतकी कठोर होते की, हात हातात असूनही तो हात कायमचा सुटतो. सईबाईंच्या जाण्याने केवळ एका स्त्रीचा अंत झाला नाही; एका लेकराच्या आयुष्यातील मायेची सावलीच हरपली. त्या वेळी शंभूराजांना कदाचित मृत्यूचा अर्थही कळत नसेल; त्यांना फक्त एवढंच माहीत होतं, माझी आऊ कुठे आहे?
राजगडाने तो आर्त स्वर ऐकला असेल. किल्ल्याच्या दगडांनी तो आपल्या काळजात साठवून ठेवला असेल; आणि इतिहासानेही कदाचित त्या हाकेला विसरू नये, म्हणून ती वेदना आपल्या पानांमध्ये जपून ठेवली असेल. आई निघून गेली, पण तिची माया शंभूराजांच्या रक्तात राहिली; आणि पुढे तोच बालक स्वराज्याच्या रणांगणात असामान्य धैर्याने उभा राहिला. राजगडावर त्या दिवशी, फक्त एका राणीची चिता पेटली नव्हती, तर एका बालकाच्या आयुष्यातील निरागसतेचा एक अध्यायही संपला होता. इतिहास तलवारींच्या खणखणाटानेच घडत नाही, कधी कधी तो एका लेकराच्या "आऊ" या हाकेनेही लिहिला जातो.
संदर्भ : महाराष्ट्राचा इतिहास
संकलन : मिलिंद पंडित, कल्याण
━═━═━═━═━═━═━═━═━═━═
0 टिप्पण्या