🏤 कामाठीपुरा 🏤 प्रकरण 8️⃣

 

🏤 कामाठीपुरा 🏤 प्रकरण 8️⃣

वृत्त एकसत्ता न्यूज

संकलन : आकाश भाग्यवंत नायकुडे

अकलूज दिनांक 31/7/2026 :

*एक वाजला असेल. डाव रंगात आलेला. तेवढ्यात चिन्यांनं पाहिलं एक साडी नेसलेली मुलगी पॅव्हेलीयनच्या दिशेने धावत येतेय. अगदी जीवाच्या आकांताने. ती आली आणि सरळ पासकीन मामाच्या आडोशाला बसली.*

*सावळी पण नाकीडोळी सरस. केस सुटलेले तिचे प्रचंड धापा लागलेल्या. डोळ्यातून भय आणि अश्रूंची एकच बरसात.* त्यातूनही सुटलेल्या केसांचा बुचडा बांधत, हात जोडत काहीतरी सांगण्याचा प्रयत्न चाललेला तिचा.

शान्त्यादाला कलर लागलेला. शेवटच्या ओपन होणाऱ्या पत्त्याकडे झुकलेल्या माना आता तिच्याकडे वळल्या.

नोटांचा डोंगर स्वतः कडे वळवत शान्त्यादाने तिच्याकडे पाहिलं. सगळेच तिच्याकडे बघत होते.

तिच्या डोळ्यातनं घळाघळा अश्रू वाहताहेत. ती हात जोडत शुष्क, कोंडलेल्या घशातून तेलुगु मिश्रित हिंदीतून काहीतरी सांगण्याचा प्रयत्न करतेय.

कामाठीपुऱ्याच्या बॉर्डरवर असलेल्या चाळीला तेलुगु भाषा न कळेल तर नवलच; पण त्या मुलीची अवस्था बघून बहिऱ्यालाही कळेल की ती 'वाचवा वाचवा' म्हणत दयेची, मदतीची याचना करतेय.

पत्त्यांचा डाव डिस्टर्बला...

‘ये अम्माई एम इंधी' पासकीन मामा तिला अभय देत तिच्याच भाषेत तिच्याशी संवाद साधता झाला.

'काय पोरी, काय झालं, आधी शांत हो बघू' म्हणत त्याने चिन्याला पाणी आणण्यास खुणावले. चिन्याने धावत जाऊन कळशीतून ग्लास भरून आणला, ती घटाघटा प्यायली. तिला अजून हवं होतं. चिन्याने कळशी आणून ग्लासाला लावली अन् तिनं ग्लास ओठांना चार पाच आवर्तनं झाली.

घामेजला चेहरा पदराने पुसत तिने सगळ्यांवर नजर टाकली आणि पासकीन मामाकडे बघून पुन्हा रडू लागली.

पांढऱ्या दाढी मिश्यावाला, काळ्या राकट अंगाचा शंभर किलो वजनाचा, वयोवृद्ध पासकीन मामा दिसताच क्षणी आधार वाटावा असाच होता.

'क्या हुवा बेटा..' पासकीन मामानं रडणाऱ्या मुलीला विचारलं

‘मुजे बचाव’ म्हणत त्या मुलीने पासकीन मामाच्या पायाला विळखा घातला. 

मामाने पाय मागे घेतले. अक्का होतीच तिथे... तिने मुलीला धीर दिला. 

सगळे काय समजायचे ते समजले.

मुलीला पॅव्हेलियनच्या कोपऱ्यात, जिथून ती कुणालाच दिसणार नाही अशा जागी बसवण्यात आलं.

दोन हिजडे गेटच्याबाहेर फेऱ्या मारत असलेले राजूला दिसले. त्यांची आत येण्याची हिम्मत होत नव्हती. बटल्या राजूने ही खबर आत पोचवली.

सगळ्यांच्या डोळ्यांची खुणवाखुणवी झाली आणि पत्त्यांचा डाव पुन्हा सुरू झाला.

आता खराखुरा डाव.. ज्यात पुढे काय होईल ह्याची कुणालाच कल्पना नव्हती.

दोन हिजड्यांनी गोड हसत, टाळ्या वाजवत अखेर हिम्मत करून गेटच्या आत एन्ट्री मारली. तसा पायऱ्यांवर रेलून बसलेला फेफ्टी ताडकन उठून त्यांना सामोरा गेला.

'क्या रे मामू इधर क्यू घुसा... चल वटक इधरसे. बारावी गल्ली उधर है, मालूम नै क्या?' शर्टाच्या बाह्या वर करत त्याने दोघांना विचारले.

‘मालूम रे अन्ना' पहिला हिजडा फेफ्टीच्या अंगाशी येत म्हणाला 'एक लडकी लक्ष्मी अक्का के घर से भागा, हम उसको धुंड रहेले है.'

'ये... लडकी बिडकी कोई नै इधर... बोला ना चल वटक.. नि अव्वा नि' म्हणत दोघांनाही ढकलत बाहेर काढलं फेफ्टीने 'वापस इधर झलका ना तो गांड पे फटके पडेंगे' अशी तंबी पण दिली.

हिजड्यांनी पाहिलं चार-पाच जण उठून पुढे येण्याच्या तयारीत होते.

हिजडे सुमडीमध्ये खसकले.

पटापट बायकांना बोलावणं धाडलं गेलं.

बायजा आक्का, धुरपत आय, बिल्किस आपा, नफिसा भाभी, पारू मावशी, सरू वहिनी सगळ्यांना खबर पोचल्याबरोबर मोहल्ल्यातल्या बायका, मुली तात्काळ जिमखान्यात पोचल्या.

मुलीला ताबडतोब धुरपत आयच्या घरात हलविण्यात आलं.

'खायला दे तिला आधी आणि वारा सोडा ये रांडांनो' धुरपत आयच्या डरकाळी सरशी कोंडाळं केलेल्या मुली, बायका मागे सरकल्या.

'कौन तुम? कहासे आया? भागा क्यू?' सरू वहिनी मुलीला बोलतं करत होती.

मुलगी हमसून हमसून रडतेय घश्यातून शब्द फुटेना. पुन्हा भरपूर पाणी प्यायली ती.

थोड्या वेळाने शांत होत ती बोलू लागली.

‘आन्द्रासे बगाया. बोम्बे बेचा, फिर उधरसे इधर बेचा' मुलगी रडतेय. हात जोडलेलेच आहेत तिचे कधीपासून.

'छे मैना हो गया. गर जानेका अव्वा अप्पाके के पास जानेका... अमको इस नरक से निकालो अव्वा. अमको गर जाना' म्हणत ती कोवळी पोर धुरपत आईच्या पायावर कोसळून पुन्हा रडू लागली. 

सजलेल्या, लिपस्टिक- लाली, पावडर लावलेल्या डोळ्यात काजळ, केसात गजरा माळलेल्या पान खाऊन लालचुटूक जीभ दाखवून गिऱ्हाईकाला रिझवणाऱ्या, वेळप्रसंगी शिव्या आणि फटके देणाऱ्या वेश्या तर चिन्या रोज पहायचा पण भ्यायलेली, थरथरणारी, डोळ्यातून वाहणाऱ्या आसवांसकट हात जोडून वाचवण्याची यातना करणारी ‘स्त्री’ चिनू पहिल्यांदा बघत होता. त्याला दिसत होती एक असहाय्य लाचार, बापाची लेक, भावाची बहीण. 

मुलींना पळवून, विकून त्यांना वेश्या बनवून त्यांच्या लचके तोडलेल्या देहातून पैसे कमावणाऱ्या भडव्यांची त्याला झीट आली. नकळत त्याची नजर त्याच्या लहान बहिणीवर स्थिरावली. त्याच्या मुठी आवळल्या गेल्या.

'कुछ नै होयंगा तेरेकू बेटी, तू रोती कायकू. हम छोड़ेंगे तुझे घर. हैद्राबाद जाने का ना? हम पोचायेंगे तुझे तेरे मा-बाप के पास.... हा.. तू फिकीर मत कर... हा.. चल थोडा खा ले' असं म्हणत बिल्किस आपाने तिला पोटाशी घट्ट धरले.

साऱ्या वाघिणींच्या डोळ्यात अश्रू नव्हे, अंगार फुलला होता. मुलीला खायला दिले. गरमा गरम चहा प्यायली ती.

तिला हैदराबादला सोडायचे तय झालेले.

इकडे चाळीत ते दोन हिजडे आणि त्यांच्या बरोबर अजून चार भडव्यांची एन्ट्री झालेली.

आता पत्त्यांचा डाव सोडून सगळे बाहेर आले.

‘शान्त्या अण्णा अपना तुम लोगोसे क्या दुष्मनी है यार.... लक्ष्मी अक्का का सामान है.. पैसा इन्वेस्ट किया है. छोकरीको लौटा दो. कायको अक्कासे पंगा लेता है? तोडपानी करना है तो बोलो, कितना चाहिये?' शरीराचा दलाल शान्त्या दादाशी मांडवली करायची भाषा बोलत होता. एका असहाय मुलीच्या बदल्यात तो काही नोटांचे कागद शान्त्यादाला देणार होता.

'कितना देगा रे?' शान्त्यादाने सगळ्यांकडे नजर टाकत भडव्याला विचारले. भडवा खुश होत म्हणाला ‘तू बोलेगा उतना.. तू खाली आवाज कर भाय अभी इंतजाम होगा'

'एक नही दो लडकी दुंगा तुझे और वो भी एकदम सीलप्याक... लेगा क्या?' शान्त्या दादा

भडवा थोडासा सांशक होत म्हणाला 'हा हा क्यू नही'

'लट्या जा इसकी दोनो बेटीयो को उठा ला... इधरीच बोली करेंगे इसकी माका' शान्त्या दादाच्या डोळ्यात रक्त साचलेलं.

'ये मुह संभाल शान्त्या' भडवा भडकला

इतक्यात खऽऽणकन आवाज झाला. शान्त्यादाचा पंजा त्या भडव्याच्या गालावर बसून तो मागे कोसळता कोसळता वाचला. मागून अनु पावट्या दुसऱ्यावर स्टंप घेऊन बरसला. इकडून लट्याने तिसऱ्याच्या पोटात लाथ घातली. चौथ्याला फेफ्टी आणि नितीन कण्याने कोपच्यात घेतले. हिजड्यानी आधीच कल्टी मारलेली.

जिवाच्या आकांताने रक्तबंबाळ अवस्थेत ते चौघेही पळाले.

मुलीला तिच्या घरी सोडण्याची तयारी सुरू झाली.

तिला आंघोळ घातली, जेवू घातलं. सरू वहिनीने नवीन साडी दिली. पोरगी लांबड्या चाळीच्या आश्रयाला आली होती.

कामाठीपुरा, लंबी बैठी चाळ. चाळ नंबर एक आणि दोन. आगीन गाडीसारखी क बेचाळीस बैठ्या घरांची चाळ. अख्ख्या कामाठीपुऱ्यात अड्डा म्हणून फेमस होती. चाळीशी पंगा घ्यायला भल्याभल्यांची फाटायची.

डेअर डेविल आणि दिलदार वाघ आणि वाघिणींच्या आश्रयाला आलं होतं हे कोकरू. परफेक्ट जागी आली होती ती. शरण आलेल्याला मरण देणारी नव्हती ही बाबासाहेबांची बछडी.

‘रिस्क आहे छोटीशी पण एका वेश्येसाठी...'

‘वेश्येसाठी.. आरे सोड वेश्या असेल नंतर... पण त्या आधी ती एक बाई आहे. लेक आहे.. बहीण आहे.. आणि रांड कोण आपल्या मर्जीने होत नाही. तिला फसवणारे पुरुषच असतात.' शांत्यादा म्हणाला.

'मी काय म्हणतो, आपण पोलिसांच्या हवाली करूया ना तिला, पोलिस बघून घेतील काय करायचे ते.' सावंत काका शांतीचा मार्ग शोधत होते.

'पोलिस... हाहाहाहा...' शांत्यादा जोरात हसला. सावंत काकांच्या जवळ जात त्याच्या डोळ्यात डोळे रोवत गंभीर होत म्हणाला 'पोलिसांच्या हातात पोरगी गेली ना सावंत तर पोरगी गेलीच म्हणून समज' बोलताना त्याच्या जबड्याच्या दोन्ही दाढांची एकमेकांवर घट्ट पकड होत होती.

'काहीही होवो आपण तिला तिच्या घरी पोचवणारच.. कुणाला यायचं असेल तर या सोबत. नाहीतर मी एकटा काफी आहे' शान्त्यादा समजवायला आलेल्या सावंतकाकांना सांगत होता.

'अरे असं कसं म्हणतो शान्त्या? आम्ही काय बांगड्या भरल्यात काय? तू एकटा भिडशील नि आम्ही बघत राहू असं कसं वाटलं तुला. मी फक्त एक रिस्क बोलून दाखवली. मुलीला नक्कीच सोडवू ह्या नरकातून. चला रे लागा तयारीला.' सावंत काकांनी हुकूम सोडला.

तलवारी, चॉपर, लोखंडी सळ्या, ट्यूब लाईटस, सोडा बॉटल, अॅसिड बल्ब, दगड, विटा सगळं सगळं एका जागी जमा करण्यात आलं. सगळे पांगले.

हळूहळू अंधार होत चाललेला.

जागोजागी फील्डिंग लागली.

नसीमा बानूने बुरखे आणले. मुलीला बुरखा घातला. चाळीच्या मागच्या बाजूने, गटाराच्या साईडने मुलीला बाहेर काढण्यात आले. अजून दोन बुरखाधारी होते तिच्यासोबत.

जावेदची टॅक्सी बोळाशी तयार होती. जावेदच्या बाजूला त्याचे अब्बू, दणकट मियाखानसाब बसलेले. तीन बुरख्यातल्या बायकांना घेऊन गाडी निघाली. त्याच्या मागे आणखी दोन हत्यारबंद टॅक्स्या निघाल्या.

व्हीटी स्टेशनात साडे नऊच्या सुमारास हैदराबादला जाणाऱ्या गाडीत मुलीला बुरख्यासकट बसविण्यात आले. तिकीट आणि पैसे तिला दिलेल्या पर्समध्ये कोंबले गेले. गाडी सुटेपर्यंत थांबून सगळे जण निघाले.

गाडीत अजून चौघे जण त्या मुलीला पुढपर्यंत साथ करणार होते. खूपच सिरीयसली घेतलेलं पोरांनी.

'सवाब का काम किया नै बुरखा काढून झारिना बी सरू वहिनीला म्हणाली. 

पोरीला पोचवून सगळे घराकडे निघाले.

अकरा वाजता चाळीतल्या रस्त्यावरच्या लाईट्स आपोआप बंद झाल्या. अंधारात कोपऱ्या कोपऱ्यात सामानासकट फिल्डिंग लागलेली. 

आता होणाऱ्या नवीन डावाची चाळ वाट बघत होती.

रात्र सरली. दिवस उगवला...

सगळीकडे शांतता होती. काल काय घडलं ह्याची संबंधित व्यक्तींच्या घरात चर्चा देखील नव्हती. ना कुणी वाच्यता करणार होतं.

मुलांनी प्रॉस्टीट्यूट लॉबीशी पंगा घेतलेला. त्यात लक्ष्मी अक्का हे नाव नावाजलेलं होतं. चार बंगल्यांचे कुंटणखाने, एक बियर बार आणि सहा टुरिस्ट गाड्यांची मालकीण होती लक्ष्मी आक्का.

लांबड्या चाळीला आणि मुख्य म्हणजे शान्त्यादादाला ती सहजासहजी सोडणार नव्हती. तशी ती ओळखून होती शान्त्यादाला. त्याने तिच्यासाठी गेम पण वाजवलेले. 

शान्त्यादादाने तिचं नुकसान केलेलं आणि लक्ष्मीआक्का नुकसान भरपाई घेतल्यावाचून गप्प बसणारी नव्हती.

सगळ्या जणांचं ठरलेलं थोडे दिवस चाळीत वेगळ्या ठिकाणी बसायचं. वेगवेगळ्या ग्रुपमध्ये. पॅव्हेलीयनवर फिरकायचं सुद्धा नाही. कामाला जाणाऱ्यांवर मागून एक मुलगा पाळत ठेवील, येताना सुद्धा.

पासकीन मामा बिनधास्त बाकड्यावर बसत असे.

चाळीत येणाऱ्या जाणाऱ्या प्रत्येकावर नजर ठेवली जायची. 

खबर मिळालेली की अड्ड्यावर गेम होणार आहे म्हणून. 

ह्या रविवारची सकाळ, दुपार, संध्याकाळ भकास गेली. 

जिमखाना नेहमीप्रमाणे सुरू व्हायचा. जिमखान्यात खेळायला येणाऱ्या कुणालाही इजा होणार नव्हती.

दोन आठवडे उलटलेले.

मुलं कंटाळलेली.

ठरलं... येत्या रविवारी पत्त्यांचा डाव मांडायचा.

‘गांडू लोग मिलते नही है... मिलेंगे तो काट डालुंगा एक एक को खुदा कसम' हा चिकण्या सलीमचा मेसेज शांत्यादाकडे पोहोचलेला.

आत्ता ठरलंच येत्या रविवारी सगळ्यांनी पत्ते खेळायला जिमखान्यात बसायचं.

✍️ सुधीर जाधव

💠 पुढे क्रमश..... प्रकरण ०९